In onze pzazz-masterclass 'Con Brio' met Opera Ballet Vlaanderen en De Munt wordt een seizoen lang duchtig gediscussieerd en geschreven over opera. Lees hier de vruchten van zes nieuwe pennen.

Moet er nog operakritiek zijn? Van september 2025 tot mei 2026 begeleidt pzazz-auteur Evelyne Coussens zes nieuwe critici die zich bekwamen in operakritiek. Omdat opera nu eenmaal een bijzonder genre is, waarin verschillende disciplines zich verenigen. Schrijven over opera vergt inzicht in regie en theatertaal, maar ook kennis van muziek en repertoire. 

Ansala Ball, April Henrist, Bas Van Der Haegen, Lena Meyskens, Robbe Beheydt en Tom Permentier gaan de uitdaging aan. Ze bekijken dit seizoen vier opera's bij Opera Ballet Vlaanderen en De Munt en schrijven daarover telkens hun uiteenlopende visie neer in een recensie. Con Brio rocks!

Recensies over 'Parsifal' van OBV

Ansala Ball: Innerlijke reis door een digitale wereld

De ‘Parsifal’ van regisseur Susanne Kennedy en multidisciplinair kunstenaar Markus Selgs ontvouwt zich als een videospel uit het begin van de jaren 2000, vormgegeven door de implementatie van AI-technologieën. Voorts leunen Kennedy en Selg dicht aan bij de oorspronkelijke ideeën van Wagner. Maar zijn die twee wel verenigbaar? Belemmert de technologie niet juist de innerlijke reis die Wagner beoogt?

April Henrist: Dolend in zijn eigen enscenering

Opera Ballet Vlaanderen heeft een bijzondere band met Richard Wagners ‘Parsifal’. Het operahuis voerde dit spirituele muziekdrama in de twintigste eeuw maar liefst 72 keer op. Susanne Kennedy en Markus Selg wagen zich bij OBV aan een moderne, tech-gedreven interpretatie. De slagzin van dit seizoen, ‘Weet je wat je zag?’, blijkt nogal letterlijk van toepassing.

Bas Van Der Haegen: Hoe een gesamtkunstwerk dreigt uiteen te vallen

‘Parsifal’, Wagners zwanenzang, was meer dan muziek en drama voor een avondje uit. Het amalgaam van middeleeuwse graalmythe en christelijke symboliek moest een spirituele ervaring bieden aan ieder die zich waagde aan de pelgrimstocht naar Bayreuth. Ook in 2025 blijft het spirituele karakter behouden, al is de insteek van regisseur Susanne Kennedy en audiovisueel kunstenaar Markus Selg radicaal. Parsifal verschijnt niet enkel als een figuur met een gespleten ziel; de hele productie lijkt tussen twee polen te zweven zonder die echt te verzoenen.

Lena Meyskens: Zonde

Na ‘Einstein on the Beach’ van Philip Glass nemen Susanne Kennedy en Markus Selg Wagners laatste opera ‘Parsifal’ onder handen. Kan het visuele spektakel dat ze creëren het effect van de reeds transcendente partituur van Wagner intensiveren, of zorgt het integendeel voor onwelkome afleiding?

Robbe Beheydt: Parsifal, een hedendaags ritueel

In ‘Parsifal’ plaatsen regisseur Susanne Kennedy en scenograaf Markus Selg het mystieke drama van Wagner in een universum van projecties en digitale beelden. De gelaagde scenografie voert de toeschouwer mee in haar beeldtaal, maar geeft tegelijk de afstand tot haar eigen illusie nooit helemaal op.

Tom Permentier: Te veel schermtijd

Wagner zag zijn zwanenzang ‘Parsifal’ als een Bühnenweihfestspiel. De groots opgezette verlossingsopera van zo’n slordige vijf uur kon volgens hem alleen opgevoerd worden in de daarvoor ontworpen muziektempel in Bayreuth, waar het gewijde karakter van het werk tot zijn recht zou komen. Regisseur Susanne Kennedy en co-creator Markus Selg bewijzen dat het in Gent en Antwerpen ook wel lukt, maar een overdaad aan symbolen laat je als toeschouwer elke seconde van die vijf uur voelen.