Een seizoen lang bekwamen acht nieuwe critici zich in de kunst van het recenseren binnen 'Leuven Kritiek', een traject van pzazz en rekto:verso met STUK, 30CC en KULeuven. Volg hier hun schrijfsels. 

Onder de vleugels van pzazz rijpt nieuw kritisch talent, dankzij onze workshops en masterclasses. In 'Leuven Kritiek' nemen Emilie Pariel, Berlinde Deman, Dulce-Celeste Gouveia Mendonça, Tijs Fastré, Alexander Pessers, Amber Wynants, Eloïse Baele en Jonas Mayeur van september 2025 tot mei 2026 zo'n badje vol dans, theater en beeldende kunst bij STUK en 30CC. 

Ze schrijven daarover meerdere recensies en essays, die samen besproken worden op drie gezamenlijke feedbacksessies doorheen het jaar. Onder begeleiding van Evelyne Coussens en Wouter Hillaert herwerken ze minstens één recensie voor publicatie. Hieronder kan je die vruchten lezen en verder zien aangroeien. 

Een ode aan nabijheid - Berlinde Deman over 'Family' van Louis Janssens

In 'Family' verkent Louis Janssens hoe nabijheid ontstaat wanneer mensen zich zonder theatrale beschutting tot elkaar wenden. Geen spel, geen scenografische ruis: een tafel, vijf mensen: een uitnodiging tot luisteren. Wat betekent het nog om werkelijk bij iemand aan tafel te zitten?

Gekende ruimtes opnieuw met verhaalstof bedwelmen - Tijs Fastré over 'Family' 

Met ‘FAMILY’ brengt Louis Janssens een traditioneel soort verteltheater. Tegelijkertijd bewijst hij dat ook een voorstelling zonder vernieuwing als grootste inzet scherp én eigenzinnig eigentijds kan zijn.

Optimistische tafeltrauma's - Dulce-Celeste Gouveia Mendonça over 'Family' 

Wat is er nodig om deel uit te maken van een familie? Volstaat een bloedverwantschap of kiezen we zelf wie we “onze familie” noemen? Op welke manier verandert onze verhouding tot elkaar doorheen de tijd? Wat is familie überhaupt? De zorgvuldig in elkaar gestoken tekstvoorstelling 'Family' geeft geen letterlijk antwoord op deze vragen, maar zet ons wel aan het denken. Vijf generaties worden bij elkaar gebracht. Geen familie, wel vijf met elkaar verweven geschiedenissen die uiteindelijk ook de speler-makers van deze voorstelling met elkaar verbinden. 

De schakeringen van het grijze - Emilie Pariel over 'BRUT' van Kinga Jaczewska

Elle est curieuse, cette danse brute. Niet curieus in de gewoonlijke betekenis – eigenaardig – maar nieuwsgierig, onderzoekend. In ‘BRUT’ verkent Kinga Jaczewska de ruimte tussenin. En zoals het vaak gaat wanneer een maker niet het ene of andere, geen zwart of wit, maar een tussenruimte, een grijs durft te verkennen, levert de zoektocht een slimme, dappere voorstelling op die het publiek leidt naar een geheel eigen schemerzone, tussen begrijpen en voelen.