Een seizoen lang bekwamen acht nieuwe critici zich in de kunst van het recenseren binnen 'Leuven Kritiek', een traject van pzazz en rekto:verso met STUK, 30CC en KULeuven. Volg hier hun schrijfsels. 

Onder de vleugels van pzazz rijpt nieuw kritisch talent, dankzij onze workshops en masterclasses. In 'Leuven Kritiek' nemen Emilie Pariel, Berlinde Deman, Dulce-Celeste Gouveia Mendonça, Tijs Fastré, Alexander Pessers, Amber Wynants, Eloïse Baele en Jonas Mayeur van september 2025 tot mei 2026 zo'n badje vol dans, theater en beeldende kunst bij STUK en 30CC. 

Ze schrijven daarover meerdere recensies en essays, die samen besproken worden op drie gezamenlijke feedbacksessies doorheen het jaar. Onder begeleiding van Evelyne Coussens en Wouter Hillaert herwerken ze minstens één recensie voor publicatie. Hieronder kan je die vruchten lezen en verder zien aangroeien. 

Grapdwang en grotesk spel nekken poëzie - Jonas Mayeur over 'Faust' van theater arsenaal & DE MAAN 

Voor hun bewerking van ‘Faust’ (14+) spaarden theater arsenaal, DE MAAN en deCompagnie kosten noch moeite. Helaas jagen de grapdwang en het groteske spel haast elke sprankel poëzie het podium af.

Wie Faust zegt, zegt… poppentheater - Dulce-Celeste Gouveia Mendonça over 'Faust' van theater arsenaal & DE MAAN 

Ik wil alles weten. En dat wil ik nu. Dagelijks struin ik het internet af op zoek naar informatie. Ik zoek naar een onderwerp om me langer dan tien minuten in vast te bijten. Om me een leven lang in te verdiepen. Maar ik kan me niet ontdoen van de gedachte dat ‘Hoe meer ik weet, hoe meer ik weet dat ik niets weet’. Ik wil nú alles weten en ik háát het dat dat niet mogelijk is.

In de leegte beweegt het lichaam - Alexander Pessers over 'VOID' van Wim Vandekeybus

In ‘Void’ voert Wim Vandekeybus zes eigenzinnige karakters op wier innerlijke werelden samenkomen in een mysterieuze, droomachtige atmosfeer. De leegte waarin deze figuren bewegen vormt de ruimte waarin hun waanzin kan worden verwerkt, zonder ze uit te wissen.

Waar niemand nog om lijkt te vragen: het onaangepaste individu - Eloïse Baele over 'VOID' van Wim Vandekeybus

De domoor slaat zich op de kop en vindt een verbaasd genoegen in de galmende weerklank die dat produceert. Nog eens. Nog eens. Wat is er nog allemaal mogelijk met mijn lege trommelkop? De beginscène van ‘Void’, de meest recente voorstelling van Wim Vandekeybus en Ultima Vez, zet de toon voor een stuk waarin het lege vol blijkt en waarin dwang en genot pijnlijk tegen elkaar aanschuren. 

Een splinter in de kerk - Berlinde Deman over 'Vier Muren' van Marios Bellas

Met ‘Vier Muren’ maakte rapper en regisseur Marios Bellas naar eigen zeggen een hiphop-ritueel. Dat lijkt op het eerste gezicht een vreemde combinatie. Hiphop kent eigen rituele vormen, maar wordt hier in een theatraal kader geplaatst. De vraag is dan ook niet wat zo’n hiphop-ritueel betekent, maar wat het vraagt.

De verantwoordelijkheid van de blik - Tijs Fastré over 'Vier Muren' van Marios Bellas

Marios Bellas breekt samen met een collectief van jonge makers het kader van de theatervoorstelling open. ‘Vier Muren’ toont dat expliciete politiek en meerstemmigheid daarin hun plaats hebben, maar zoekt nog naar de vorm die dat nieuwe geheel samenbindt.

Een ode aan nabijheid - Berlinde Deman over 'Family' van Louis Janssens

In 'Family' verkent Louis Janssens hoe nabijheid ontstaat wanneer mensen zich zonder theatrale beschutting tot elkaar wenden. Geen spel, geen scenografische ruis: een tafel, vijf mensen: een uitnodiging tot luisteren. Wat betekent het nog om werkelijk bij iemand aan tafel te zitten?

Gekende ruimtes opnieuw met verhaalstof bedwelmen - Tijs Fastré over 'Family' 

Met ‘FAMILY’ brengt Louis Janssens een traditioneel soort verteltheater. Tegelijkertijd bewijst hij dat ook een voorstelling zonder vernieuwing als grootste inzet scherp én eigenzinnig eigentijds kan zijn.

Optimistische tafeltrauma's - Dulce-Celeste Gouveia Mendonça over 'Family' 

Wat is er nodig om deel uit te maken van een familie? Volstaat een bloedverwantschap of kiezen we zelf wie we “onze familie” noemen? Op welke manier verandert onze verhouding tot elkaar doorheen de tijd? Wat is familie überhaupt? De zorgvuldig in elkaar gestoken tekstvoorstelling 'Family' geeft geen letterlijk antwoord op deze vragen, maar zet ons wel aan het denken. Vijf generaties worden bij elkaar gebracht. Geen familie, wel vijf met elkaar verweven geschiedenissen die uiteindelijk ook de speler-makers van deze voorstelling met elkaar verbinden. 

De schakeringen van het grijze - Emilie Pariel over 'BRUT' van Kinga Jaczewska

Elle est curieuse, cette danse brute. Niet curieus in de gewoonlijke betekenis – eigenaardig – maar nieuwsgierig, onderzoekend. In ‘BRUT’ verkent Kinga Jaczewska de ruimte tussenin. En zoals het vaak gaat wanneer een maker niet het ene of andere, geen zwart of wit, maar een tussenruimte, een grijs durft te verkennen, levert de zoektocht een slimme, dappere voorstelling op die het publiek leidt naar een geheel eigen schemerzone, tussen begrijpen en voelen. 

Geestverruimende ode aan de grijzigheid - Jonas Mayeur over 'BRUT' van Kinga Jaczewska

In ‘BRUT’ van Kinga Jaczewska krijgen drie dansers steeds meer kleur. Stap voor stap laten ze de grijzigheid achter zich, om aan het eind met melancholie terug te kijken op een tijd waarin verbinding tussen mensen een evident gegeven was.