In ‘Kerff’ zingt Sebastien Dewaele het lof van de dienstbare mens, aan de hand van het levensverhaal van Marcel Kerff, coureur bien connu. Maar de anekdotiek van de koers wil maar niet demarreren tot een ware wielrennersparabel. Daarvoor mist de tekst diepgang, het spel subtiliteit.

‘Je bent wat je draagt’, wordt weleens gezegd. Stijl en outfit zijn voor sommige mensen geen oppervlakkige modegril maar een serieuze, identiteitsbepalende kwestie. Op een prettig onnadrukkelijke manier toont tout petit in ‘Franje’ (4+) dat je de vrijheid hebt om niet voor één stijl, niet voor één identiteit te kiezen – de mens is immers veel dingen tegelijk.

Deze maand zou de Vlaamse zangeres Ann Christy (1945-1984) tachtig jaar geworden zijn. Een jukeboxmusical wil haar leven en muziek vieren. Een prima idee. Maar dan moet je wel iets te vertellen hebben.

Hoe kunnen jonge vrouwen ontsnappen aan de geijkte beelden die in de populaire media circuleren over hun lichamen, en over het geweld op die lichamen? Representaties waarin ze steevast kinderlijk en passief worden voorgesteld en waarin de  blik hen een tweede keer tot slachtoffer maakt. De Poolse theatermaker Gosia Wdowik graaft zich in ‘DEEPER’ samen met jonge vrouwen uit verschillende Europese steden een weg door het stereotiep. Dat levert een ongemakkelijke, allesbehalve stereotiepe performance op.

Tussen theater en moralisme komt het nooit goed. Of toch uiterst zelden. We gaan geen toneel kijken om een preek te horen. Tenzij natuurlijk die preek ingebed is in een vertelling en een verbeelding die aan het gemoraliseer een meer subtiele, een meer riskante betekenis geven. ‘Malgré tout’ is volgens de makers wel degelijk een soort moraliteit, zoals de Middeleeuwse spelen die goed en kwaad uit elkaar hielden. Slagen de spelers er meestal in om een dreigende prekerigheid af te wenden, dan is het in deze voorstelling nu nog wat zoeken naar een evenwicht tussen heftige beelden en empathische vertelling. Want pas dan ontmoeten Afrika en Europa écht elkaar, om elkaars trauma’s uit te wisselen.

Een acteur, een tekst en een publiek - het is het eeuwenoude fundament van (westers) theater. Laat het maar aan regisseur Piet Arfeuille om in overprikkelde tijden koppig terug te grijpen op deze eenvoud. In ‘Bezoek!’ van Theater Malpertuis stuurt hij acteur Bert Luppes de huiskamers in, bij zijn publiek op schoot. Kwetsbaarder wordt het niet.

Wat vertellen we onze kinderen over klimaatactivisme? Hoe leren we hen weerstand te bieden tegen vernietigende systemen? In ‘BOS’ (8+) van BRONKS trachten vier geëngageerde dierenpersonages met een educatieve show hun jonge publiek te informeren en sensibiliseren. Maar wat baten lieflijke liedjes als het kapitaal intussen de poten wegzaagt onder je podium? Het is de centrale vraag van ‘BOS’; een radicaal antwoord blijft uit.

In ‘The Omen’ van Alexandra Broeder/Tijd van de wolf komen negen vrouwen aan het woord die te maken hebben (gehad) met de eetstoornis anorexia nervosa. Net zoals het recente ‘De gevangenis’ van Lara Staal, waarin ex-gedetineerden op de bühne staan, wil ook ‘The Omen’ een maatschappelijk thema op scherp zetten door het verhaal in een getheatraliseerde vorm te laten vertellen door zij die er het meest bij betrokken zijn.

‘Carrying my father’ de Hanna Mampuys et Toon Van Gramberen devait être présenté en 2020, année maudite où tout s’est arrêté net dans le monde occidental. Finalement, après une quarantaine de représentations entre 2021 et 2022, la production poursuit son voyage au Stuk de Louvain. Quatre fils et quatre pères, âgés de 30 à 60 ans environ, se retrouvent sur scène pour explorer leur lien à travers le mouvement et l'acrobatie. Une pièce poétique qui mêle l'intime et le sociétal et évoque des discussions plus larges sur le modèle masculin dans les relations intergénérationnelles.

De Waalse theatermaker Fabrice Murgia zet met zijn nieuwe productie ‘Alma’ een collage neer van de oude Faust-legende en hedendaagse reality-tv. Alleen blijft zijn dragshow, in Leuven gespeeld in het kader van het allereerste Queer Arts Festival, wanhopig oppervlakkig in de uitwerking ervan.  De voorstelling zakt weg in gestuntel en een onaffe regie. Op de drag-cabaretière Peggy Lee Cooper na stagneert de gemiddelde acteerprestatie meters diep onder het niveau van de speelvloer.

Présentée pour la première fois le 13 janvier 2010 à Bruxelles, ‘Out of context - for Pina’ d'Alain Platel a fait le tour du monde avant d’y revenir 13 ans plus tard. Au-delà des qualités intrinsèques de la pièce, le fait qu'elle soit toujours dansée par la distribution d'origine est le véritable enjeu d'une telle rencontre avec le public. À travers de ce qu’il y a de plus contemporain en soi, les corps des interprètes impliqués dans cette relation directe et immédiate avec le public, se pose la question de la conservation, de l'actualisation et de la perpétuation de la mémoire d'une œuvre chorégraphique, éphémère par définition.

Voor zijn debuut als operaregisseur koos Milo Rau voor ‘La Clemenza di Tito’ van Mozart – een werk met een duidelijk behoudende politieke strekking. Rau stond voor de keuze: ofwel dit verhaal tot leven wekken (in de sporen van Karl-Ernst Herrmann of Ivo van Hove), of het gegeven helemaal naar zijn hand zetten in een botsing van twee werelden. Rau ging voluit voor de tweede optie en bouwt er een beschouwing doorheen over de rol van de kunst en de functie van opera in de hedendaagse wereld.