Al meer dan dertig jaar laveert Berlinde Deman als muzikant tussen klank en adem. Ze leeft in een wereld van trilling, spanning en luisteren. Literatuur is daarbij haar trouwe metgezel, ze vertelt in woorden wat muziek in klanken aanraakt. Beide werelden lopen in elkaar over, in een eigenzinnig samenspel van toon en tekst. Berlinde schrijft waar klank verstilt. Ze zoekt naar het punt waar betekenis nog niet vastligt. Waar het onbenoembare zindert. Stilte is voor haar geen afwezigheid, maar een ruimte vol mogelijkheden, spanning en adem. 

Stilte is bijna een personage, aanwezig, dwingend, gelaagd. Ze schrijft om te dwalen, niet om te verklaren. Om te laten voelen wat zich aandient in dat precieze moment van aarzeling. In het natrillen van wat geen stem kreeg. In de contouren van wat vervaagt of zich schrap zet. Soms is wat niet klinkt, precies wat gehoord moet worden. Wat de stilte draagt: een trilling, een grens, een uitnodiging.